De gesproken tekst neemt in deze opera een belangrijke plaats in. Anders dan in de originele del Ponte opera’s van Mozart dient zij hier  niet ter verduidelijking en detaillering van de verhaallijn. In Adam hebben de lange recitatieven de taak om de filosofische ondergrond van het schouwspel zichtbaar te maken. De 3 aktes staan elk voor het basale gevoel van één van de zich cyclisch herhalende levensfasen: verlangen, volharden en versagen; losjes gebaseerd op de oude hindoeïstische drie-eenheid van schepping, onderhoud en vernietiging. Dit is het feitelijke raamwerk van de opera wat deels schuilgaat onder het soms triviale verhaal van de gebeurtenissen op het toneel. De rol van sufi-filosoof Mehvlevi el Kabir is essentieel om het publiek te laten stilstaan bij hun eigen onvermijdelijke verbondenheid met deze universele thematiek.

Mehmet Bilgen heeft zijn culturele vorming genoten aan de politiek getinte theaterschool van Izmir. Onmiskenbaar is dit terug te vinden in de Selcukse kracht van zijn aanwezigheid. Wanneer Mehmet spreekt luistert men automatisch; dit stamt niet uit volume of intonatie, het is enkel de presentie, de geladenheid in het moment waaraan niet te ontsnappen valt.
“Het is voor mij een grote uitdaging om mij met niets anders dan tekst, ritmiek en aanwezigheid de aandacht naar de innerlijke kracht van deze opera te mogen leiden. Declameren is een kunstvorm op zich met zijn geheel eigen wetten van dynamiek, beheersing en verstilling. Het samenspel van de pianist en mijzelf in Adam behelst een levend evenwicht tussen vervreemding en verdieping. Wat dit betreft vindt men niet vaak een opera van dergelijk kaliber.”